Dear Louise, how did the Greeks bury their statues? / Aγαπητή Λουίζ, πως έθαβαν οι έλληνες τα αγάλματά τους;



Dear Louise, how did the Greeks bury their statues?

Ghost writer presents two performances in dialogue with Despina Sevasti & Sebastian De Line

“I would like to share two stories with you.

How did the Greeks bury their statues?

What is the ritual in all this?

How do you translate:

Thank you if are you are listening.

a pilot flight announcement

They had no choice but to fly because if they fell, they could not land.

a Vivaldi aria on oriental love

I mean you’re not the only one listening at the moment.

graffiti on Greek school desks

Sometimes it takes a long time, listening to silence, waiting for the materials to show how they should be connected.

stuttering (as a white-female-southern-european) in a mall in Jakarta

The difference between you and I you see, is if I were sitting at the kitchen table receiving artists and answering their questions, they wouldn’t be speaking with a ninety-nine year old white, cis lady.

travelling back and forth Athens – Amstardam to be an art student

Did you enjoy it or did it bother you?”


Despina Sevasti and Sebastian De Line were both born in 1977, one in Greece, the other in Canada. They met last fall at the Dutch Art Institute and since then they have been co-conspirators in nerdy, critical, and hopefully witty art & identity discourse blah-blah-blah.

Short Bios:

Despina Sevasti is an artist, writer and educator living and working in between Athens and Amsterdam. She has studied at Goldsmiths College (MA Contemporary Art Theory), Athens School of Fine Arts (BA Sculpture) and the University of Athens (BA Archaeology & History of Art).

Sebastian De Line is an artist living in the Netherlands, currently completing a M.A. at the Dutch Art Institute. Afterwards, he plans on pursuing doctoral studies on Indigenous philosophy and queer feminist discourse.


Aγαπητή Λουίζ, πως έθαβαν οι έλληνες τα αγάλματά τους;

Η Ghostwriter παρουσιάζει δύο performance σε διάλογο, με τη Δέσποινα Σεβαστή και τον Sebastian De Line.

“Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου δύο ιστορίες.

Πώς έθαβαν τα οι έλληνες τα αγάλματά τους;

Ποιά είναι η τελετουργία σε όλο αυτό;

Πώς μεταφράζεται:

Aν με ακούς σε ευχαριστώ.

Μια ανακοίνωση πτήσης από τον πιλότο.

Δεν είχαν άλλη επιλογή από το να πετάξουν, γιατί αν έπεφταν δε θα μπορούσαν να προσγειωθούν.

Μια άρια του Βιβάλντι για τον οριεντάλ έρωτα.

Εννοώ (πως) δεν είσαι η μόνη που ακούει αυτή τη στιγμή.

Γκράφιτι σε ελληνικά θρανία.

Καμιά φορά παίρνει πολύ χρόνο, να ακούς τη σιωπή, να περιμένεις τα υλικά να σου δείξουν πώς πρέπει να συνδεθούν.

Να τραυλίζεις (ως λευκή-νοτιοευρωπαία-γυναίκα) σε ένα εμπορικό κέντρο στη Τζακάρτα.

Βλέπεις, η διαφορά μεταξύ μας είναι πως αν εγώ καθόμουν στο τραπέζι της κουζίνας και δεχόμουν καλλιτέχνες απαντώντας στις ερωτήσεις τους, εκείνοι δε θα μιλούσαν με μια λευκή cis κυρία 99 ετών.

Να πηγαινοέρχεσαι Αθήνα-Άμστερνταμ «για να σπουδάσεις καλές τέχνες»

Σου άρεσε ή σε ενόχλησε;”


Η Δέσποινα Σεβαστή και ο Sebastian De Line γεννήθηκαν το 1977, μία στην Ελλάδα και ο άλλος στον Καναδά. Γνωρίστηκαν το περασμένο φθινόπωρο στο Dutch Art Institute και από τότε συνωμοτούν με επιμελέστατο, κριτικό και συχνά περιπαικτικό πνεύμα στην συζήτηση περί τέχνης & ταυτότητας (μπλα-μπλα-μπλα…)

Σύντομα βιογραφικά:

Η Δέσποινα Σεβαστή είναι καλλιτέχνiς, θεωρητική τέχνης και εκπαιδευτικός (-ή;). Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και το Άμστερνταμ. Έχει σπουδάσει στο Goldsmiths College (MA Contemporary Art Theory), στην ΑΣΚΤ (Γλυπτική) και στο ΕΚΠΑ (Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης).

Ο Sebastian De Line είναι καλλιτέχνης και ζει στην Ολλανδία όπου ολοκληρώνει το μεταπτυχιακό του στο Dutch Art Institute. Στην συνέχεια σκοπεύει να μετακινηθεί στις ΗΠΑ για διδακτορικές σπουδές στη φιλοσοφία των αυτοχθόνων λαών σε σχέση με queer και φεμινιστικά ζητήματα.



Haris Alexiou / Χάρης Αλεξίου


F (named ef[1] /ˈɛf/)[2] is the sixth letter in the modern English alphabet and the ISO basic Latin alphabet. The origin of ‘F’ is the Semitic letter vâv (or waw) that represented a sound like /v/ or /w/. Graphically it originally probably depicted either as a hook or a club. It may have been based on a comparable Egyptian hieroglyph such as that which represented the word mace (transliterated as ḥ(dj)):

T3 The Phoenician form of the letter was adopted into Greek as a vowel, upsilon (which resembled its descendant ‘Y’ but was also the ancestor of the Roman letters ‘U’, ‘V’, and ‘W’); and, with another form, as a consonant, digamma, which indicated the pronunciation /w/, as in Phoenician. Latin ‘F,’ despite being pronounced differently, is ultimately descended from digamma and closely resembles it in form.

After sound changes eliminated /w/ from spoken Greek, digamma was used only as a numeral. However, the Greek alphabet also gave rise to other alphabets, and some of these retained letters descended from digamma. In the Etruscan alphabet, ‘F’ probably represented /w/, as in Greek, and the Etruscans formed the digraph ‘FH’ to represent /f/. (At the time these letters were borrowed, there was no Greek letter that represented /f/: the Greek letter phi ‘Φ’ then represented an aspirated voiceless bilabial plosive /pʰ/, although in Modern Greek it has come to represent /f/.) When the Romans adopted the alphabet, they used ‘V’ (from Greek upsilon) not only for the vowel /u/, but also for the corresponding semivowel /w/, leaving ‘F’ available for /f/. And so out of the various vav variants in the Mediterranean world, the letter F entered the Roman alphabet attached to a sound which its antecedents in Greek and Etruscan did not have. The Roman alphabet forms the basis of the alphabet used today for English and many other languages.

The lowercase ‘ f ‘ is not related to the visually similar long s, ‘ ſ ‘ (or medial s). The use of the long s largely died out by the beginning of the 19th century, mostly to prevent confusion with ‘ f ‘ when using a short mid-bar (see more at: S). Use in writing systems[edit] English[edit] In the English writing system ⟨f⟩ is used to represent the sound /f/, the voiceless labiodental fricative. It is commonly doubled at the end of words. Exceptionally, it represents the voiced labiodental fricative /v/ in the common word “of”.

Other languages[edit] In the writing systems of other languages, ⟨f⟩ commonly represents /f/, [ɸ] or /v/.

In French orthography, ⟨f⟩ is used to represent /f/. It may also be silent at the end of words. In Spanish orthography, ⟨f⟩ is used to represent /f/. In standard speech this is realized as [f] but a common nonstandard pronunciation is [ɸ]. It may merge with /x/ before /w/ in some dialects. See Spanish phonology.

In the Hepburn romanization of Japanese, ⟨f⟩ is used to represent [ɸ]. This sound is usually considered to be an allophone of /h/, which is pronounced in different ways depending upon its context; Japanese /h/ is pronounced as [ɸ] before /u/.

In Welsh orthography, ⟨f⟩ represents /v/ while ⟨ff⟩ represents /f/. In Slavic languages, ⟨f⟩ is used primarily in words of foreign (Greek, Latin, or Germanic) origin. Other systems[edit] The International Phonetic Alphabet uses ⟨f⟩ to represent the voiceless labiodental fricative.

Other uses[edit] In English-language online slang, “F” (with the pronunciation spelling eff) is used as an initialism for fuck. (e.g. F U, meaning fuck you). The F-word refers to the word fuck itself.

In school grading “F” stands for Fail. Related characters[edit] Ancestors, descendants and siblings[edit]

F with diacritics: Ƒ ƒ Ḟ ḟ

𐤅: Semitic letter Waw, from which the following symbols originally derive

Ϝ ϝ : Greek letter Digamma, from which F derives

𐌅 : Old Italic V/F (originally used for V, in languages such as Etruscan and Oscan), which derives from Greek Digamma, and is the ancestor of modern Latin F

Y y : Latin letter Y, sharing its roots with F

V v : Latin letter V, also sharing its roots with F

U u : Latin letter U, which is descended from V

W w : Latin letter W, also descended from V Ligatures and abbreviations[edit] ₣ : French franc, Latin capital letter F with stroke

℉ : degree Fahrenheit


“Το φι (κεφαλαίο Φ, πεζό φ ή ϕ) είναι το εικοστό πρώτο γράμμα του Ελληνικού αλφαβήτου. Στη νέα ελληνική αναπαριστά τον φθόγγο [ϕ] (βλ. ΔΦΑ), π.χ. φωνή.

Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία φ´=500.

Στο λατινικό αλφάβητο μεταγράφεται ως ph ή f.

To πεζό φ συμβολίζει:

  • τη συνάρτηση Euler.
  • τη χρυσή τομή φ = 1,618 στα μαθηματικά και την τέχνη.
  • γενικά γωνίες στα μαθηματικά και στην φυσική.
  • τη μία μεταβλητή στις σφαιρικές συντεταγμένες.
  • τη φάση ενός κύματος.
  • γενικά ως σύμβολο (εναλλακτικό του “f”) συναρτήσεων.

Το κεφαλαίο Φ συμβολίζει:

  • τη μαγνητική ροή στη φυσική.


Το γράμμα F είναι γράμμα του Λατινικού αλφαβήτου, που προέρχεται από το ελληνικό γράμμα Ϝ.

Το γράμμα F συμβολιζει:

  • Το χημικό στοιχείο Φθόριο (F)
  • Την δύναμη, στη φυσική (F)
  • Το Φαράντ, τη μονάδα μέτρησης χωρητικότητας
  • Συντομογραφία του αμινοξέως Φαινυλαλανίνη
  • Στη μουσική, τη νότα ΦΑ στην αγγλική σημειογραφία (F).

Το γράμμα f συμβολιζει:

  • Τη συχνότητα, στην φυσική (f)
  • Στη μουσική σημειογραφία το forte (δυνατά)”

από τη Wikipedia

Kyrillos Sarris – Giorgos Koropoulis / Κύριλλος Σαρρής – Γιώργος Κοροπούλης

2 exofillo12 exofillo2

G.K. and K.S were the guests for the third meeting of the GHOSTWRITER.

They both believe that a script is a prerequisite for an image ; for in the context of a  textual culture, the image, in order to reveal its full meaning, has to be readable instead of simply being seen .

The issue of their discussion was the prerequisites and the validity of this venture, now days that the so-called visual culture is predominant.


Η συνεργασία του Γιώργου Κοροπούλη και του Κύριλλου Σαρρή στηρίζεται στην κοινή τους πεποίθηση οτι η εικόνα προυποθέτει το κείμενο.

Στο πλαίσιο ενος κειμενικού πολιτισμού ( textual culture ) η εικόνα για να αποκαλύψει το νόημα της καθίσταται αντικείμενο ανάγνωσης αντί μιας μονοδιάστης θέασης της.

Οι δύο συνομιλητές συζητούν τις προυποθέσεις και την «εγκυρότητα» αυτού του εγχειρήματος σήμερα, που επικρατεί ο λεγόμενος οπτικός πολιτισμος ( visual culture ).

Free at last in the swimsuit / Ελεύθεροι πια μέσα στο μαγιώ






MarNa, aka Margarita Bofiliou and Nana Sachini, were invited to Sofia Simaki’s studio for a presentation-performance under the title:


“Free at last in the swimsuit”

because they talk with each other often and have good fun

because each one is the other’s idol

because every love story is a story of form

because they have just decided to present something together


because MarNa in Italian is marl, a sedimentary rock that is formed by materials’ deposition or precipitation

because it is a soil conditioner that adds to its fertility

because time is lost while you take care matter

because you gain something, you lose something whether you speak or you don’t speak

because image preserves someone or something alive, or the memory of it more alive

because if we ourselves become our own more lively memory do we then become more alive(?)

because we will never become more alive than now


because we like fruits, sea shells, folds and sometimes perfumes

because somewhere, sometime, women went to the market uncovered

because somewhere, sometime, the sky was a female deity and earth a male deity

because somewhere, sometime, the quest and the accomplishment for the union of matter and energy reached its acme


because what would we lose if we won

because we will always see what we want to see to somebody else

because we are reflections and idols, next to other reflections and idols

because we want to represent what we are


because this world includes numerous locations, such as bars, clubs, discos

because Dolce & Gabbana work together as well

because at the end of the day what do we want? questions or answers?


Let’s swim in the milk then, as long as our swimsuit is from silk



Οι MarNa (Μαργαρίτα Μποφιλίου και Νάνα Σαχίνη)
άνοιξαν τον κύκλο συνομιλιών GHOSTWRITER με μια παρουσίαση-performance με τίτλο:

«Ελεύθεροι πια μέσα στο μαγιώ»

γιατί μιλάνε συχνά και περνάνε καλά
γιατί η μια είναι είδωλο της άλλης
γιατί όλες οι ιστορίες αγάπης είναι ιστορίες φόρμας
γιατί απλώς αποφάσισαν να παρουσιάσουν κάτι μαζί

γιατί ΜarΝa στα ιταλικά είναι η μάργα, ιζηματογενές πέτρωμα που
σχηματίζεται με την απόθεση ή καταβύθιση υλικών
γιατί είναι μαλακτικό υλικό που βοηθάει στη γονιμότητα του χώματος
γιατί ο χρόνος χάνεται μέσα στη φροντίδα της ύλης
γιατί κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις όταν μιλάς και όταν δεν μιλάς
γιατί η εικόνα διατηρεί κάτι/κάποιον πιο ζωντανό, πιο ζωντανή ανάμνηση
γιατί αν γίνουμε εμείς η ζωντανή μας ανάμνηση, γινόμαστε πιο ζωντανοί(;)
γιατί ποτέ δεν θα γίνουμε πιο ζωντανοί από τώρα

γιατί μας αρέσουν τα φρούτα, τα όστρακα και οι πτυχώσεις, κάπου-κάπου και τα αρώματα
γιατί κάπου, κάποτε, οι γυναίκες έβγαιναν στην αγορά ακάλυπτες
γιατί κάπου, κάποτε, ο ουρανός ήταν γυναικεία θεότητα και η γη ανδρική
γιατί κάπου, κάποτε, η αναζήτηση και η επίτευξη για την ένωση ενέργειας και ύλης έφτασε στο απόγειό της

γιατί τι θα χάναμε αν κερδίζαμε;
γιατί πάντα ο καθένας μας θα διαβάζει τη δική του ερμηνεία στον άλλον
γιατί είμαστε είδωλα και ειδώλια, δίπλα σε άλλα είδωλα και ειδώλια
γιατί θέλουμε να παριστάνουμε αυτό που είμαστε

γιατί αυτός ο κόσμος περιλαμβάνει διάφορες τοποθεσίες, όπως μπαρ, κλάμπ, ντίσκο
γιατί και οι Dolce&Gabbana δουλεύουν μαζί
γιατί τελικά τι θέλουμε; δηλώσεις ή ερωτήσεις;

Ας κολυμπήσουμε λοιπόν στο γάλα, αρκεί το μαγιώ να είναι από μετάξι

on the wing / στο φτερό

The idea of artist’s dialogues started during a conversation between Dora Economou, Anastasia Douka and Sofia Simaki in the occasion of the exhibition “First birds-like a lie” that took place in Sofia Simaki’s studio in April 2015. Part of the exhibition was a dialogue between Dora Economou and Anastasia Douka under the title “sto ftero” (on the wing).

Text and works presented on video are all made by Dora Economou and Anastasia Douka.



Η ιδέα των διαλόγων ξεκίνησε μέσα απο μια συζήτηση που έγινε μεταξύ της Ντόρας Οικονόμου, της Αναστασίας Δούκα και της Σοφίας Σιμάκη με αφορμή την έκθεση “Πρωταπουλιά –  σαν ψέμματα” που πραγματοποιήθηκε στο εργαστήριο της Σοφίας Σιμάκη τον Απρίλιο του 2015. Μέρος της έκθεσης αποτέλεσε ένας διάλογος ανάμεσα στην Αναστασία Δούκα και την Ντόρα Οικονόμου με τον τίτλο:


Στο Φτερό

Μια συνομιλία / ανάγνωση της Ντόρας Οικονόμου με την Αναστασία Δούκα,
με μια επιτόπου ανταλλαγή ρόλων και κειμένων στο τέλος.

ΑΔ: Αετοκάμερες και καϊκοκότερα. Πόσο αγαπάμε σταδιακά το κανούργιο μηχάνημα του υπολογιστή. Το λάπτοπ που αγκαλιάζω.

ΝΟ: «Θα πάμε στα Πριγκιποννήσια Αναστασία;». «Ναι, βέβαια, αν έχει καλή μέρα αύριο», μου είπε. «Αλλά θα πρέπει να σηκωθείς με τα κοκόρια» πρόσθεσε. Δεν είχε καλή μέρα αύριο και δε σηκωθήκαμε με τα κοκόρια. Έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε. Σηκώθηκε απ’ τα δεξιά ο Βόσπορος ενενήντα μοίρες αντίθετα προς τη φορά του ρολογιού, σηκώθηκε απ’ τ’ αριστερά ο Μαρμαράς ενενήντα μοίρες κατά τη φορά του ρολογιού (τώρα αυτό όπως μας βλέπετε στο χάρτη, όπως σας είδαμε από κει πάνω, ανάποδα) χύθηκαν και ήρθαν να μπαζώσουν του αράπη την κουφάλα παρασύροντας μαζί τους την Άρτα και τα Γιάννενα.

ΑΔ: Είναι μια απόσταση μεταξύ της χώρας και του δρόμου.
Κατεβαίνοντας από το τρένο και κρατώντας ένα κόκκινο σακίδιο από γερό πλαστικό,
μπορείς να πιεις έναν καφέ ή μια μπύρα.
Είναι που δεν κουράστηκες ποτέ πραγματικά μέσα στο τρένο,
μόνο οι χάρτες σε αποπροσανατολίζουν σαν να κοιτάς τον άλλο ανάποδα ή από ψηλά.

Ήταν αητός που έπεσε από το ψηλό Μπουρτζ Χαλίφα και αναζητάει τον εκπαιδευτή του στην κάτοψη του δαιδαλώδους εδάφους.
Φοράει γάντι χοντρό δερμάτινο κι ο αητός κάμερα στο κεφάλι,
η πτήση πτώση έχει επαναληφθεί.
Τα δικά σου φρύδια φύτρωσαν πάνω από τα μάτια σου κοιτώντας κάμερες κι αητούς. Τρίχες.

ΝΟ: Όλο συναντιόμαστε για να εξορμήσουμε, σε ύψη και πλάτη με κακό καιρό. Θυμάσαι και κείνη την άλλη φορά που είπαμε από τη Γλασκώβη να πάμε βόλτα στο Εδιμβούργο, ( καλά το είπα, γαμώ τη δυσλεξία μου, αλλά στα σκωτσέζικα ξέρω να το λέω σωστά- Εντιμπρά) και χάλαγαν οι θεοί τον κ΄σομο και πιάσαμε να πίνουμε κάτι ουίσκια. Μια μέρα φτάσαμε και ‘κει, διανυχτερεύσαμε στο σπίτι εκείνων των φίλων σου, κοντά στο φαλακρό βουνό που δεν το είδα ποτέ. Με το πίανο όπου μας είπαν πως είχε ξεράσει ο Μπόουι. Άλλοι τόποι.άλλοι μύθοι, άλλα μεγέθη.

ΑΔ: Είναι μια απόσταση μεταξύ της ασφάλειας και του κινδύνου.
Ανεβαίνοντας στο πάτωμα κάτω στο υπόγειο, μετράς πλακάκια για να χωρέσεις τα χαρτιά σου. Θυμίσου εκείνο που λένε πώς φτιάχνεται σταδιακά ένα καλάμι, κόμπο κόμπο και μετά μεγαλώνουν τα ανάμεσα διαστήματα. Ή μήπως είναι δική μου φτιαχτή θεωρία; Το πάχος της σάρκας έρχεται σίγουρα σταδιακά, όπως σε όλα. Κι αργότερα κιτρινίζει θολά.
Δεν θα είναι ποτέ σκουπίδια γιατί όλο στέκονται. Είναι καρέκλες, τραπέζια, ζώα τετράποδα. International cafe ο τίγρης. Τετραποδισμός της στήριξης. Πίσω από κάθε κυλινδρικό ή τεράγωνο κομμάτι ξύλου, το εξευγενισμένο μαδέρι, κρύβεται ολόκληρο δέντρο. To δέντρο είναι μονοπόδαρο, ανίκανο να κουτσαθεί, μόνο μπορεί ολόκληρο οριζόντιο να πέσει. Ενώ αυτά στηρίζονται στα τέσσερα, το μωρό, η καρέκλα, αλλά κι ο σκύλος. Aπό καρέκλες μου αρέσουν αυτές με καλή γωνία για τα γόνατα, δεν έχω μετρήσει ποτέ το μήκος στα καλάμια μου, τόσο όσο χρειάζεται για να πατήσω κάτω.

ΝΟ: «Το κολυμπάω», η μία. «Πήρα γυαλάκια», η άλλη. Τι ώρα είναι. Μας παίρνει για το βαπορέτο, το τραίνο, το λεωφορείο, τ’ αεροπλάνο; “Να πάμε στο γκάρι, να πάρουμε τσιγάρα, εκει γεννήθηκε ο Μάικλ Τζάκσον, Αμάν κι εμείς με τους πεθαμένους. Κάτσε να βρω το κινητό να δω την ώρα. Την Άρτα και τα Γιάννενα έχω εδώ μέσα . Πού να το βρω το ρημάδι; Σκάσε κι εσύ ρε αναθεματισμένο, ντριν και ντριν. Μου τη σπάς.

ΑΔ: Ντόρα, ενίοτε έχει σημασία το πού κάθεσαι. Οι θέσεις στο αυτοκίνητο, οδηγού – συνοδηγού, παιδιά κι ανέμελοι στο πίσω κάθισμα ζαλίζονται πιο έυκολα, σταμπαρουν τα σβέρκα των μπροστά.Ποιόν δαγκώνω; βρικόλακας στο σινεμά.

Έτσι μου γλίστρησε από τα χέρια το κρυστάλλινο βάζο – που το είχα δώσει στον Βασίλη να μαζέυει τα δωρήματα για τα εκτοπλάσματα- κι έγινε θρύψαλα πάνω στα μάρμαρα του εργαστηρίου, μεσοτοιχία με την αμερικάνικη πρεσβεία εκεί, ξανασυνατηθήκαμε στην Αμερική. Τελικά το σκούπισα κάτω από τον πάγκο εργασίας, μετά αντέγραψα ένα προς ένα, τον πάγκο σε κάπα μάουντ – που μάζεωα από τα σκουπίδια του Στριλιγκά, ήρθε κι έδεσε κι έγινε έργο. Τον τίτλο τον είχα προτού καν καταλάβω το έργο: Κάτω από το ηφαίστειο. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, το είχα ψάξει για να το πάω στη Μάντυ στην Κέρκυρα – τότε ήταν εξαντλήμένο , τώρα επανεκδόθηκε.Το Πάσχα θα πάω στο Βεζούβιο, το καλοκαίρι στη Νίσυρο, σε κάποιο από τα ηφαίστεια μπορεί και να το διαβάσω. Για το εργαστήριο μιλούσα, ορίζοντας εκεί και μέσα στο κεφάλι μου τον χώρο κάτω από το τραπέζι ουδέτερη προστατευμένη ζώνη. Και για το πώς ξεκινάω κάτι να στέκεται ντροπαλά στα τέσσερα.

ΑΔ: Στα τρένα εχει απέναντι τετράδες, ή και σειρές κι ο φωτισμός ανοίγει ανάμεσα.
Ο λαμπτήρας φθορισμού είναι λαμπτήρας εκκένωσης αερίου ο οποίος χρησιμοποιεί ηλεκτρισμό για την διέγερση ατμών υδραργύρου. Οι λαμπτήρες αυτοί υπάρχουν σε διάφορα σχήματα και μεγέθη, με πιο κοινά αυτών του σωλήνα που χρησιμοποιούνται για τον φωτισμό γραφείων και καταστημάτων και αυτού του συμπαγούς λαμπτήρα φθορισμού που χρησιμοποιείται για τον φωτισμό σπιτιών). Κατασκευάζονται σε τυποποιημένα μήκη, τα ευθύγραμμα, και διαμέτρους, τα κυκλικά και για τάσεις δικτύου 220 V και 110 .Τα κορίτσια στα Γιάννενα στο λεωφορείο τραγουδούν και κακαρίζουν σαν κότες. Σε γνωρίζω από την κόψη του κήπου σου. Εγώ μπαίνω κάθε βράδυ στον κήπο τραβώντας την μεγάλη γκαραζόπορτα. Δεν οδηγείς αμάξι, αλλά χαζεύεις τον αυτοκινητόδρομο. Εσύ μένεις σε ανηφόρα, με άβολο το παρκάρισμα μπροστά στο σπίτι.
Κάνει θόρυβο.
Φροντίζοντας η λέξη να εγγράφεται στον κύκλο και το τσιγκάκι να καρφώνεται στον τοίχο.
Σφηνώνει σε κάθε χαραμάδα το τρυπημένο καπάκι της κονσέρβας. Το πρώτο το έφτιαξα στην παραλία του κάμπινγκ χτυπώντας τις τρύπες με ένα πηρούνι. Μετά έφτιαξα κι άλλα, τρυπώντας με πρόκες ή βίδες. Το πηρούνι αν ήταν χέρι δεν έχει αντίχειρα. Αλλά οι τρύπες που έφτιαχνε πηγαίναν ανά τέσσερις και βόλευε να γράψω sex.

ΝΟ: Σε ποιο από τα πριγκηπονήσια να πάμε; Πόσα είναι; (Αεροπορική τραγωδία στις Γαλλικές Άλπεις.) Στο μεγάλο έχω πάει. Αυτό με την εκκλησία. (Τώρα έχω μιαν ομπρέλα με τη Φλωρεντία. Της Σοφίας φίλη δεν είναι η Φλωρεντία;) Στο ίδιο είναι και το ερειπωμένο οικοτροφείο. Πολύ ξύλο! Ένα δάσος ξαπλωτό μέσα στο όρθιο. Το άλλο είναι των εμποροπλοιάρχων. Είχαμε τότε εκείνη την έκθεση με τους αγγέλους στο σπίτι του Αντώνη, η Άρτα και τα Γιάννενα μέσα, κι αποφάσισα να βγω έξω, αλλά τι έργο να φτιάξεις για ένα μπαλκόνι; Προφανώς ένα κλουβί με ένα καναρίνι, οπότε έφτιαξα έναν κούκο από χαρτόνι. Και του έχωσα ένα δολλάριο για να πεί την ώρα.

ΑΔ (αλλά διαβάζει η Ντόρα Οικονόμου):
Όσο βγαίνεις στο ξέφωτο του σπηλαίου, εγώ συνεχίζω να σκάβω. Μην μας χαλάσουν την τρύπα γιατί ξεκινάει από ψηλά κι έχει φουρτούνα. Το ακέφαλο ή το άλογο,- εγώ έτσι το λέω- του Isamu Noguchi έιναι συντριβάνι για τους πεσόντες του αμερικάνικου εμφυλίου πολέμου στην πίσω είσοδο του μουσείου που τιτλοφορείται ‘άτιτλο’. Κανονικά το νερό τρέχει από το μέσο του καταμήκος τεμαχισμένου κυλίνδρου. Λόγω υγρασίας και διαδικασιών δαπανηρών αποφράξεων των φίλτρων σπάνια τρέχει νερό, σχεδόν ποτέ. Ο μάυρος κύκλος στον τοίχο έχει την ίδια διάμετρο με τον μακρύ ολόκληρο κύλινδρο: παίζει το αμφίβιο δέρμα στο τύμπανο του αυτιού. Η σπειροειδής κορδέλα διατρέχει όλα τα κομμάτια του συστήματος της δημόσιας κρήνης. Με γυρισμένη πλάτη, απαιτήσεις κόντρας. Στο μισό και κάθετα κομμένο χάρτινο κομμάτι χτίζω μέσα σε μπλέ βαρέλι πλυντηρίου αυτοκινήτων το τοπίο του άλλου μισού. Τα προαπαιτούμενα της λειτουργίας της συμμετρίας.To demand. Χάρτινη διάτρητη μαξιλαροθήκη με σακί τσιμέντο το αντίβαρο για να μην μπατάρει, είναι το φίλτρο.

ΝΟ (αλλά διαβάζει η Αναστασία Δούκα):
Κάνει αντάρα και κουνάει. Παντόφλα το βαπορέτο και νυχτώνει. Να κατέβουμε σ’ αυτό, να προλάβουμε και λίγο μέρα. Πήραμε την ανηφόρα ν’ απομακρυνθούμε απ’ το νερό, βραχήκαμε, χαθήκαμε, άλλος χρόνος, πολύ ξύλο κι εδώ! Πότε τα κατοικούν αυτά τα σπίτια; Θέλουμε να κατοικήσουμε ένα απ’ αυτά τα σπίτια. Σιγά που δε θα κουτουλούσαμε τον τρελό του χωριού. Κατατρομάξαμε και τον κατατρομάξαμε. Είχαμε βάλει κι εμείς την Άρτα και τα Γιάννενα, τάχαμου προστασία για το κρύο και τη βροχή, να μη συζητήσω για το μαλλί.
Μούσκεμα. Επιστρέφουμε προς τον πολιτισμό να πιούμε κάτι ζεστό.Διψάς στη βροχή. μου είχε κάνει μεγάλη αίσθηση εκέινο το έργο του Καμπακωφ, στο σταθμό του Θησείου στο outlook. Θυμάμαι ανέβαινες σε ένα σκαλάκι, και κοίταζες κλεφτά μέσα από ένα φράκτη έναν άγγελο. Από αυτό ξεκίνησα κι έβγαλα αυτό. Μεγάλη βόλτα. Όταν το είδε ο Κώστας στην Πάτρα στο διάδρομο του Αρσακείου, γέλασε και είπε Ο Ψύκτης και το Φωτοτυπικό. Δηλαδή πώς να αντιγράψετε ένα συντριβάνι. Δύο πύργοι με χαρτόνι, χαρτοταινία, μακετόχαρτο, φωτοτυπία, ξύλο, και καλούπι φτέρνας Αντίντας, έναντι του αγγέλου.

Δε θα σε πάω πίσω απ’ τον ίδιο δρόμο Αναστασία, θα πάρουμε το πριβέ βαπορέτο, θα περάσουμε στην Ασία, θα πάρουμε τον ντολμά και θα περάσουμε την ψηλή γέφυρα. Το σύννεφο στον αστράγαλο, τίποτα δε φαινόταν.

ΑΔ (αλλά διαβάζει η Ντόρα Οικονόμου):
Λύση: η κορδέλα του μιτοχόνδριου. Ο Τurner έχασε τη γραμμή του ορίζοντα όταν δέθηκε σε κατάρτι πλοίου σε ταξίδι με τρικυμισμένη θάλασσα. Ο Τάτλιν ήταν καραβομαραγκός. Πρέπει να περάσεις από κάτω. Λίμπο στικ: Ντόρα, σκέφτομαι τα βουβάλια που λιμνάζουν κοντά στην Κερκίνη.